در میان عالمی ، حیران شدن

طلبگی یعنی دل بریدن از جهان

وا رهیدن از تعلق، تا رسیدن به جنان 

طلبگی یعنی درس عشق آموختن

در مسیر راه او دل بستن و دل سوختن

طلبگی یعنی که فقط مهدی پسندد

ما بیاییم و حسین باشد و زهرا بپسندد

کنار تو با بوی باران خوش است

هوایت نفس را غزل می‌کند

صدای تو آرامش جانم است

به جایی که پایانِ راهی نبود

نگاه تو آغاز دورانم است

میان خزان و غروب خیال

تب و تاب دستت بهارانم است

شبم بی تو دیگر  نوایی نداشت 

جهان بی نگاهت چه ویران خوش است

اما غزه شهری به رنگ خون…

ای خدای فضل و رحمت، سرچشمه ارامش و عشق ،وقتی میخوانمت(یا ذَا الفَضلِ وَ النِّعَمِ)گویی تمام جهان در دلم نور میشود. و یادآور این میشود برایم ک تمام زیبایی های زندگی ام،لبخندهای بی سبب و لحظات نابی ک داشتم ک پر از آرامش و شادی و عشق بود همه از تو بود. از فضل بی پایانت و از لطف بی کرانت…. و همین یک جمله مرا در اوج غم ب جایی میرساند ک باور داشته باشم هنوز هم میشود ب زندگی لبخند زد. هنوز هم در تاریکی روزنه ایی از نور میشود پیدا کرد چون تو هستی…. و دلم با یاد تو آرام میگیرد….

 در انتظار فرجت پیر شدم /

اینجا تنها نشسته ام ودعا میخوانم /

به آرزوی دیدنت اما؛امیدوارم /

یه برزخ آدمم با حجم تردید/

 پر از آشوب و حس بی قراری/

تو بد حالت ترین تصویر ممکن/

بدون تو دلم درگیر و تنگ است /

کنار تو  ولی؛ آرام و سبز است /